Nie panikuję. Nie jestem nadopiekuńczy. Ale czasem wychodzę z synem na rower i zanim wyjadę z podwórka, już widzę w głowie jak spada. Skąd to się bierze i czy da się z tym żyć — bez zwariowania?
Czytaj dalej →Przez lata słyszałem, że tata ma być skałą. Stabilny, opanowany, niezłomny. Ale co, jeśli ta "skała" po cichu pęka? W 2026 roku coraz głośniej mówimy o ojcu jako figurze emocjonalnej — i szczerze mówiąc, najwyższy czas.
Czytaj dalej →Codziennie rano odprowadzam syna do szkoły i zanim wróci, zdążę go pięć razy "pochować" w głowie. Nie jestem paranoikiem — ale może trochę nim jestem? O lęku antycypacyjnym, który dotyka coraz więcej tatusiów w 2026 roku, i o tym, jak nauczyłem się z nim (prawie) żyć.
Czytaj dalej →Wszyscy mówią o lęku dzieci. Nikt nie mówi o lęku taty. A ja od lat noszę w sobie coś, co trudno nawet nazwać — ciche przeczucie, że zaraz coś się stanie. I to jest temat, który w 2026 roku w końcu zaczyna wychodzić na światło dzienne.
Czytaj dalej →Przez lata myślałem, że tata to ten, który trzyma się dzielnie. Potem mój syn zobaczył mnie z łzami przy filmie i świat się nie zawalił — zaczął się naprawiać. O ojcu jako figurze emocjonalnej w 2026 roku.
Czytaj dalej →Nie jestem tatą-katastrofistą. Nie krzyczę, nie zakazuję, nie owijam dzieci w bawełnę. Ale mam w sobie coś, co nie daje spokoju — ciche przeczucie, że zaraz coś pójdzie nie tak. I co najgorsze? Czasem mam rację.
Czytaj dalej →Przez lata myślałem, że bycie spokojnym tatą to znaczy nie pokazywać emocji. Dopiero moje dzieci nauczyły mnie, że to zupełnie odwrotnie. Może czas przestać udawać, że wszystko gra?
Czytaj dalej →Nie jestem tatą, który krzyczy „uważaj!" przy każdym kroku. Ale w środku? Tam mam pełnoetatowego katastrofistę. W 2026 roku coraz więcej ojców przyznaje się do tego samego — i dobrze, że w końcu o tym mówimy.
Czytaj dalej →