W 2026 roku coraz więcej mówi się o ojcu jako figurze emocjonalnej — nie tylko tym od naprawiania rowerów i kupowania lodów. Ale co, jeśli twoja największa emocja to ten cichy, lepki strach, że coś się stanie? Piszę o tym, bo sam przez to przechodzę.
Czytaj dalej →Twoje dziecko patrzy ci prosto w oczy i mówi „nienawidzę cię". Serce staje, szczęka opada. Wiem, byłem tam. I powiem ci szczerze – można przez to przejść bez dramatu po obu stronach.
Czytaj dalej →W 2026 roku coraz głośniej mówi się o ojcu jako pierwszym wzorcu emocjonalnym dla dziecka. Nie chodzi o terapię ani warsztaty — chodzi o to, co robisz przy śniadaniu i po powrocie z pracy. Napisałem to, bo sam musiałem się tego nauczyć na własnych błędach.
Czytaj dalej →W 2026 roku coraz głośniej mówi się o ojcu jako figurze emocjonalnej — kimś więcej niż "tym od zabawy". Zastanawiam się, czy faktycznie jestem dla swoich dzieci bezpiecznym miejscem, czy tylko tak mi się wydaje.
Czytaj dalej →Przez lata myślałem, że bycie spokojnym to moja siła. Dopiero moje dzieci pokazały mi, że spokój bez emocji to nie opoka — to mur. I że tata jako figura emocjonalna to nie trend, to potrzeba.
Czytaj dalej →Czy wyobrażasz sobie wypadek zanim jeszcze wyjdziesz z domu? Ja tak. Cicho, bez dramatu, ale regularnie. I zaczyna mi wychodzić że nie jestem w tym sam.
Czytaj dalej →Długo myślałem, że rozmowa z synem o uczuciach to ryzyko – że zrobię z niego mięczaka. Myliłem się, i to konkretnie. Oto co zmieniło moje podejście i kilka rzeczy, które naprawdę działają.
Czytaj dalej →Mój syn miał osiem lat, kiedy zapytał mnie przy kolacji, czy bomby dolecą do naszego miasta. Zamurowało mnie. Jak odpowiedzieć szczerze, nie strasząc – i nie kłamiąc? Po kilku takich rozmowach wiem już trochę więcej. Podzielę się tym z Tobą.
Czytaj dalej →